วันนี้เป็นวันพ้นโปรแล้ว เฮ ได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างเพียบเลย
แต่ช่วงนี้เดินทางไปจุดที่ไกลบ้านโคตรๆ เลย
ถ้าเบิกค่าเดินทางได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยก็ดีสินะ T-T
--
มีคนบอกว่าเราโชคดีแล้ว ที่ได้ทำงานที่ตัวเองชอบ
ไม่ต้องรู้สึกลำบากใจกับงานที่ตัวเองไม่ชอบ
พูดไปแล้วก็ถูกนะ การที่ได้ทำงานที่ตัวเองชอบดีที่สุด
แต่ช่วงเวลาที่ไม่ชอบใจมันก็มีเหมือนกัน ไม่มีงานอะไรที่ทำให้ตัวเองไม่เครียดหรอก
จะเป็นงานอะไรก็ตาม ขอให้ตั้งใจก็โอเคแหละนะ
--
เรื่องเล่าที่อยากจะเล่าให้ฟัง ตอนที่คุยงานกับฝ่ายอาร์ทนอกสถานที่เมื่อจันทร์ที่ผ่านมา
อยู่ๆ ก็มีคนทักขึ้นมาระหว่างที่คุยงาน พอเห็นหน้าเท่านั้นแหละก็จำได้เลย
เป็นเพื่อนที่อยู่สมัย ม.ต้น ที่เคยเรียนด้วยกัน
คิดถึง~~~ ไม่ได้เจอกันเกือบ 10 ปีแล้ว (คิดว่าคงมีคนเดาอายุผมถูกแหง..
โชคดีจังที่ได้เจอกัน แถมเพื่อนผมยังคงจำผมได้ด้วย ดีใจมากที่ยังจำกันได้
โครงหน้าจากเมื่อก่อนมาถึงตอนนี้ไม่เปลี่ยนไปเลย เห็นปุ๊บก็จำทั้งหน้าและชื่อได้เลย
ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะมาคุยงานที่นี่บ่อยอยู่ แต่ก็มาเจอคราวนี้แหละ
(หรือว่าหน้าตูไม่เคยเปลี่ยนเลยหว่าเนี่ย...
เพื่อนคนนี้เป็นคนที่ป๊อปมาก เข้ากับคนง่าย ใครๆ ก็อยากจะพูดคุยคบหาด้วย
วาดรูปด้วยสีชอล์กน้ำมันได้เก่งมาก และตอนนี้ก็ได้ทำงานที่ตัวเองถนัดด้วย ดีจัง
การที่เจอเพื่อนเก่าก็ทำให้นึกถือเรื่องเก่าๆ ที่น่าจดจำได้หลายๆ อย่างนะเนี่ย
.
ใกล้จะถึงวันเกิดตัวเองแล้ว (18 พ.ค.) ตรงกับงานโคโคโระพอดี
คิดว่าอาจจะซื้อของขวัญให้กับตัวเอง ให้เป็นรางวัลกับชีวิตตัวเองซะบ้าง ชีวีจะมีสุข
ที่แน่ๆ อย่างนึง ก็มีกระเป็าสตางค์ที่ใช้มาแล้ว4ปี+ จนขาดกระจุยกระจายหลายส่วน
ทำให้กระเป๋ามีช่องใส่เงินเพิ่มขึ้นถึง1รูใหญ่ด้วยกัน (แต่ไม่รับประกันว่าจะเก็บเงินได้ไหม
หรือใครจะซื้อมาให้เป็นของขวัญก็ได้นะ 5555+ (ล้อเล่น
และก็คงนัดเพื่อนๆมากินอะไรกันสักหน่อย
จริงๆ แค่มาเจอกันมาคุยกันก็เพียงพอแล้ว ไม่ต้องมีของขวัญหรืออะไรให้มากความ
เอาเป็นว่าไว้ใกล้ถึงเวลาแล้วจะนัดอีกทีนะ :)
) 
